ಮನುಷ್ಯನ ಉಸಿರಿನ ಮೊದಲ ಪಾಠವೇ ಪ್ರಕೃತಿ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ದೂರ ನಗರಗಳ ನಡುವೆ ಬದುಕಿದರೂ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರಿಗೂ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ನಂಟಿದೆ. ಮಣ್ಣು ಅನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ, ನೀರು ಜೀವವಾಗುತ್ತದೆ, ಮರ ಗಾಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ—ಪ್ರಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿರುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೌನ ಸಂಗಾತಿ.ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಆ ಸಂಗಾತಿಯ ಧ್ವನಿ ನಮಗೆ ಕೇಳಿಸದಂತಾಗಿದೆ.
ಗಾಜಿನ ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಡುವೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುವ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ; ವಾಹನಗಳ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಹಾಡು ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ; ಮೊಬೈಲ್ನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.ಪ್ರಕೃತಿ ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ—ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಮೌನವಾಗಿರುವ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು. ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಕುಳಿತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಆಲಿಸು
ವಾಗ, ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಓಟ ಮಾತ್ರ ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಪ್ರಕೃತಿ ಧ್ಯಾನದ ನಿಜವಾದ ಸೌಂದರ್ಯ.